Simply. Little. Freak

Black is the end, but the End always implies a new Beginning. When the light appears, black becomes white, the color of new beginnings.

ayraxxcruz:

"But, Gus, my love, I cannot tell you how thankful I am for our little infinity. I wouldn’t trade it for the world. You gave me a forever within the numbered days, and I’m grateful."


April 18thvia and

"Because paper has more patience than people."

Anne Frank (via misswallflower)


h4pp13 Bh1rthD4y! hahaha ayan p1m0u5 kh4 n4 pho3xz xD ✌ —weirdongbaliw

palajhenghyper:

asdfghjkl hahahahaha hinhintay ko yung araw na yun. magiging famous din ako kahit isang araw. published!

pagbigyan hahaha Birthday niya po batiin nyo po siya. :)))))

Happy Birthdaaaay Juine!

April 18thvia and

Everyone can see the scar but no one can feel the pain.


April 18th — and

nerdfighterproducts:

Edits by me…


April 18thvia and

The moment I started thinking about giving up, I think of all the reasons why I have been holding on for so long.


April 18thvia and

doosyang:

The First Word:

“Father, forgive them, for they don’t know what they’re doing.”

Panginoon patawarin mo kami dahil hindi na namin alam kung ano ang ginagawa namin. 

Sa buong buhay ko, dito ko naranasang magsimula kung paano magmura at magpakatotoo. Oo alam kong masama ang pagmumura. Minsan nga naisip ko parang isang ekspresyon nalang ito para sa akin. Pero alam niyo bang dito ko lang to’ nagagawa? Oo nakakapanibago kasi hindi naman talaga ako nahawaan sa inyong mga kapwa ko bloggers eh, nakikita ko lang mga pinanggagawa niyo kaya siguro natulad narin ako. Pero hindi ko kayo sinisisi ah? Kaya nga andito ako’t nagpapaka-senti sa Panginoon eh, kasi gusto kong humingi ng tawad sa kanya kung bakit nagkakaganito na ako ngayon. Pansin ko narin kasi sa sarili ko eh, umiba na ugali ko simula noong nagmumura mura na ako dito. Sana mapatawad ako ng Poong Maykapal dahil mukhang hindi ko na ata alam ang mga pinanggagawa ko sa sarili ko tapos pati sa inyo gusto ko ring humingi ng tawad. Sana mapatawad niyo ako…

The Second Word:

“I assure you, today you will be with me in paradise.”

Alam niyo bang lagi kong iniisip dati kung ano ang mukha ng langit at ng impyerno? Gabi gabi akong nagdadasal na sana hindi pa ako kukunin ni Lord kasi gusto ko pang mag-enjoy dito sa lupa. Minsan, nasabi ko sa sarili ko “Kailan kaya mauubos ang kandila ko sa langit” “Makakapasok kaya ako doon?”. Mga tanong na mahirap sagutin pero nakakagaan ng pakiramdam kung ang tanging Poong Maykapal na ang kinausap mo. 

The Third Word:

“Dear woman, here is your son.”

Sa kabila ng lahat ng napagdaraanan natin hindi ko kailanman nakalimutan na laging anjan ang aking mga magulang. Sabihin na nating, oo malayo nga sila sa akin, pero ang pagmamahal nila bilang isang magulang sa amin ay naibibigay parin nila ng buong buo. Sa bawat oras na nanghihina ka, walang makausap at walang maipaglalabasan ng sama ng loob, anjan lagi sila para tulungan kang ituwid ang iyong magandang bukas. Parang sa Panginoon natin, habang ipinapako siya sa Krus ay naroon parin ang Ina niyang walang humpay na nagaalala sa mga maaaring gagawin sa kanyang pinakamamahal na anak. Ganyan tayo kamahal ng mga magulang natin pati narin ang Diyos kaya nawa’y ating madama ang huwarang nais ipaabot sa atin ng Espiritu Santo. 

The Fourth Word:

“My God, my God, why have you abandoned me?”

Alam niyo bang minsan ko na itong ginawa sa Panginoon? Noong mga oras na hinang hina na talaga ako, nung mga oras na wala na akong magawa kundi sisihin siya kung bakit ganito, ganyan, ganoon, ganire. At alam niyo bang dahil lang sa isang bagay na yun ay hindi ako nagsimba ng halos humigit kumulang Isang Taon. Oo, ganyan na ganyan ang galit ko sa Panginoon pero alam niyo bang kahit ganyan ang nangyari eh hindi parin niya ako pinabayaan at dahil jan doon ko naramdaman ang tunay na pagmamahal sa akin ng Diyos. Doon ko nadama na hindi sa bawat oras na nananalangin ka ay masasagot niya agad, minsan nga naman talaga kailangan din natin maghintay dahil may tamang oras at panahon para dito at higit sa lahat may magandang plano ang Diyos. Minsan natatawa nalang ako kung bakit paano ko to nagawa sakanya, nakaktawa kasi hindi ko alam kung bakit kahit ganito ako eh hindi niya parin talaga ako pinabayaan o ipinahamak at doon ko napagtanto na Mahal na Mahal nga naman talaga ako ng Diyos. 

The Fifth Word:

“I am thirsty.”

Nauuhaw na siya. Nauuhaw na siya sa pagmamahal natin. Hindi ko lubos maisip kung bakit ganoon na lamang nila i-trato ang Panginoong Diyos noong mga panahong iyon. Naranasan niyo na bang mauhaw? Mauhaw sa pagmamahal ng nasa itaas? Siguro iba sa atin oo, ang iba naman walang pakialam.. Kahit ganoon, isinakripisyo parin Niya tayo sa ating mga nagawang kasalanan, hindi niya tayo sinisingil ngunit ang pagmamahal lang naman nati’y sapat na para sa Kanya. 

The Sixth Word:

“It is finished!”

Tapos na. Tapos na ang paghihirap niya sa pagtatanggol laban sa ating mga kasalanan. Nawa’y maisip rin natin minsan na kung papaano natin masusukli-an ang paghihirap na dinanas na pagpapasakit at pagpapako sa kanya sa krus. 

The Seventh Word:

“Father, I entrust my spirit into your hands!”

At dito nagtatapos ang Pitong Huling Habilin ng Panginoon natin. Nawa’y tayo’y makapagnilay-nilay sa mga nagawa nating kasalanan, nawa’y magawa din nating humingi ng kapatawaran sa Poong Maykapal, at magpasalamat sa ginawa niyang pagsakripisyo para sa ating lahat. Ito ang aking dalangin sa matamis na Pangalan ni Hesus. Amen 


pogingbobosamath:

bakit ang hirap ng math? :/ 


April 18thvia and

themightyesquire:

I think I won't like to see myself being tied up with words to describe me or laws/sayings that gives me the only things to do or limits. There's a lot of things you can do. I enjoy living without any serious with them -- I do what I want not what they want. I'm not under anyone's controls.

April 18thvia and

April 18thvia and

And take my sincere apology for not appreciating it enough so many times.


zeramato:

Students who still have a lot ahead of them. Students like me, who still have dreams, goals, and students who still aim for achievements. But because of this tragedy, it all faded away. 

I bow and salute to the brave students who saved the lives of others and sacrificed themselves. They are heroes. They are people who deserves a lot better than awards. They deserve to be in Heaven, a place full of happiness and there will be no more sufferings. I also pray for the lives of the family and the people involved in this accident and specially the souls of these heroes.

I hope that the students who were saved by these mighty students will live their lives to the fullest, achieve their dreams and goals and love their family more. I also wish that they will live being inspired by the heroes who saved their lives. Please do so.

And for the captain, my middle finger salutes you. Live well. In guilt. Thank you.

#PrayForSouthKorea



April 18thvia and






theme by
YT